38    Slappe hap

Is het mogelijk om spiermassa op te bouwen in een negatieve energiebalans?
Martijn Bussen

Het brein op de automatische piloot
Sanne de Wit

Seksuele selectie in de evolutie van de mens
Patrice van de Vorst

Niet stijf? Hoezo slappe hap?
Rik van Lunsen

Decimatio
Josse Buschman

Column: Slappe hap: van gatenkaas tot slangenwereld
Antje Buisman
- 4 reacties

colofon  issn 1879-8144  22 april 2015

Alle edities   Vakgebieden            
English   Over Blind       Vacatures
Volg ons:               
© 2004–2017 Blind    disclaimer   cookies

 

BLIND
38
 online interdisciplinair tijdschrift  
BLIND 38
alle edities      



zoeken + vakgebieden       



random editie       



vorige editie       



volgende editie       
naar boven       

Wie het thema van deze editie, ‘Slappe hap’ invoert in een zoekmachine, stuit pardoes op het boek ‘Slappe HAP’, geschreven door Antje Buisman. De schrijfster van dit boek heeft dagelijks letterlijk te maken met ‘slappe hap’: ze heeft Chronische Idiopatische Intestinale Pseudo-obstructie, waardoor haar spijsverteringsstelsel is vervangen door slangetjes en stoma’s. Desondanks hebben we hier te maken met een van Blinds meest positieve columnisten, met een doorzettingsvermogen waar je u tegen zegt.

Antje Buisman schreef als vervolg op haar boek ‘Slappe HAP’, het boek ‘Het Bloed Diner’ dat binnenkort zal verschijnen. Verder houdt ze op haar eigen website een blog bij, waarbij ze haar lezers op de hoogte houdt van het reilen en zeilen van haar spijsvertering en alle medische capriolen.


Lees de column

BLIND 38 - Slappe hap
sluiten

Hoofdredactie

Annefleur Langedijk


Redactie

Inga Aarts
Esther Visser
Vince de Jong


Redactieraad

dr. B. Kruithof
prof. dr. F. van Vree
drs. L. Wenting
drs. M. Keestra
drs. S. Sitalsing


klik hier voor huidige redactie


sluiten

Slappe hap: van gatenkaas tot slangenwereld

              
alle bijdragen van deze auteur
korte inleiding & meer over de auteur
all articles by this author
short intro & about the author
column door Antje Buisman

Ik kijk de warmverlichte ruimte rond, met zijn geel gesausde muren. Het is net of schijnt de zon hier binnen. Het gekleurde stoeltje voelt plakkerig aan, zelfs dwars door de stof van mijn jeans. Zweetstoeltjes! Hoe vaak zou ik hier al op zo’n stoeltje hebben gezeten? Hoe vaak zou ik al in dit gebouw rondgelopen hebben, of zelfs in een bedje hebben gelegen? Als eeuwige Tour de France rijder, om de berg weer op te komen ...

In gedachten dwaal ik even af, naar zes jaar geleden, de dag dat ik hier voor het eerst kwam, niet wetende dat het mijn tweede huis zou worden. Al 15 jaar had ik forse problemen met mijn darmen. Verstopping! De agressiefste rioleringsreinigingsdienst van de laxeerpolitie zou er zelfs geen raad mee weten. Mijn eerste arts noemde me daarom vaak lieflijk een “vasthoudend typje”.

Vele onderzoeken passeerden de revue en mijn maandelijkse winkeluitjes, ruilde ik in voor stoeisessies en beheersingswork-outs op de endoscopie afdeling. Mijn ooit zo stevige “Hollands Glorie lijf” leek te smelten waar ik bij stond. En dat terwijl ik vroeger nooit een gram kwijtraakte, ondanks veel sporten. Mijn lijf begon een eigen leven te leiden en mijn spijsvertering leek met vervroegd pensioen te gaan. En ik? Ik stond erbij en keek ernaar. Maar dat ging niet gebeuren! Mijn lijf, mijn leven en dat zou ik gaan bewaken, ook al zou ik dat kruipend moeten doen aan het eind van de rit! Ik zou dit winnen!!

De zoektocht ging verder en de onderzoeken vlogen af en aan. Het werd duidelijk dat mijn maag veranderd was in een slappe zak en ik werd te licht, dus mocht ik aan de voedingssonde. Na zo’n twee jaar doorzoeken en sondevoeding werd besloten om een dunne darm stoma te plaatsen, om te kijken of de rest van mijn lijf de draad weer zou oppakken. Gôh, wat was ik blij met het stoma! Het liefst liet ik het huppelend aan iedereen zien die ik tegenkwam. De oplossing, dacht ik ...

Helaas! Nadat mijn dikke darm aan de wilgen was gehangen door meneer de chirurg en de patholoog mijn darm ging uitpluizen, bleek dat ik de ziekte C.I.I.P had. Oftewel: Chronische Intestinale Idiopatische Pseudo-Obstructie, beter gezegd ... Slappe Hap dus! Mijn spijsvertering doet niet wat hij zou moeten doen, hij geeft er simpelweg de brui aan. De exacte oorzaak van de ziekte is onbekend, maar wat wel duidelijk is, is dat spier- en/of zenuwcellen dermate beschadigd zijn dat zij hun normale functie niet meer kunnen uitvoeren, met alle gevolgen van dien. En dat door het gehele spijsverteringsstelsel. Ontlasting kan geen kant meer op, wat leidt tot obstructie, misselijkheid en overgeven. Ook gewichtsverlies en vreselijke buikpijnen horen in dit rijtje thuis.

Daarna ging alles heel snel. Voedingssonde in mijn maag via de buikwand, later één in de dunne darm. Drie gaten rijker in mijn buik. Nog steeds afvallen en vreselijke buikpijnen. Veel opnames, van zenuwpijn naar overgeven en alsmaar dunner en dunner. Doodziek. Artsen met de handen in het haar. Maar ik bleef positief, ik zou winnen! Maar op deze manier lukte dat niet ...

Uiteindelijk werd de beslissing een stap achteruit, in de hoop op een stap vooruit! Voeden via de bloedbaan, met alle risico’s van dien. Maar er was geen keus meer, anders zou ik het niet redden ... De lijn werd geplaatst en het voeden kon beginnen. Na twee weken kreeg ik mijn eerste lijnsepsis, alias bloedvergiftiging. Maar ik versloeg de dierentuin in mijn bloed met behulp van artsen en antibiotica.

Inmiddels ben ik er nog steeds van overtuigd dat ik win, ondanks dat ik al heel veel verloren heb. Ik kan niet meer zelf eten misschien, maar ik kauw wel op voedsel en geniet. Ik kan niet meer normaal naar de wc, maar hé, des te meer tijd heb ik voor leukere dingen. Deze ziekte kan misschien verslindend zijn en heeft me vaak op kritieke punten gebracht, maar ik ben er nog steeds, doordat ik mezelf iets voornam ... positief blijven want “IK WIN!”

‘Mevrouw Buisman!’ Ik schrik op en kijk recht in het gezicht van mijn arts ... de arts van maag-darm-lever! Voor de misschien wel 2000ste keer loop ik achter hem aan ...




Auteur: Antje Buisman


           

Reactie van Yvonne van den Brink

Geplaatst op 22 april 2015 om 13:22:56

Indrukwekkend verhaal, prachtig geschreven door een dappere vrouw.


Reactie van Louisa Hoen-de Vries

Geplaatst op 22 april 2015 om 13:39:34

Mooi geschreven lieve Ant....

Ik kan alleen maar zeggen dat ik GROOT respect voor je heb dat je na zoveel jaren van ziek zijn, nog zo positief in het leven kunt staan.
Velen hadden het kopje al laten hangen na zoveel ellende en tegenslag maar jij blijft knokken.
Je bent een TOPPER !!!!!!!!!

Dikke knuffel


Reactie van margaret diaz

Geplaatst op 22 april 2015 om 14:05:38

Ant is de meest positieve vrouw die ik ken.
Ze is moedig.
Ze is een doorzetster.
Ze heeft gevoel voor humor.
En ze kan nog zo goed schrijven ook!!!


Reactie van Marja Plantenga

Geplaatst op 22 april 2015 om 15:20:01

Ant is zo sterk en positief dat je soms vergeet dat ze ziek is. Ze kan mensen geweldig inspireren en is een echte topper. Menigeen had het bijltje erbij neergegooid. maar zoals ze zelf zegt was ze dit alles niet geweest dan was ze nooit zover gekomen. Genieten van haar gezinnetje en familie is het belangrijkste. en dat gun je haar ontzettend. Ant we houden van je.



of lees verder in

Alle edities   Vakgebieden  
             

                   

Reageren





De redactie behoudt zich het recht voor om reacties in te korten of te verwijderen indien daar reden toe is.

Wilt u op de hoogte gehouden worden van nieuwe edities en activiteiten van Blind? Meldt u aan voor onze digitale nieuwsbrief: